My Celestial Journey to Kaja, Birth place of Sadguru Narayana Teerta.

      

I invoke the blessings of  kadungAl pillaiyAr(s), my parents and Sadguru Narayana Teertar to write this Article.

 

It was our fortune to have embarked into a journey to Kaja, the birth place of Sadguru Narayana Teerta, master creator of an opera called Krishna Leela Tarangini (KLT),  a Sanskrit opera  depicting the  life story of Lord Krishna starting with his birth, childhood pranks and ending with his marriage to Rukmini, which is also found  in the 10^th Chapter of Srimadh Bhagavatham.

In Hindu Dharma, Guru has got a special place and without whom, the search to find the "Eternal" never fulfills. It is  also a proven fact that if you have the anugraha of sadguru, God will be waiting to serve you. 

In our journey we could meet many Gurus, again the grace of  Varagoor Perumal.......

Tarangams created so much of impact in my life, may be because of varagoor perumAl, our “Family deity” or my father’s soulful rendering of Tarangams. My interest in music must have also added to sing or listen more on Tarangams.

Reproducing the essence of Tarangams in the words of Swami Vivekananda,  who was a great admirer of Sukha and his BhAgavatam, Jayadeva’s Gita Govindam and KLT, while answering the inquiring Followers that ‘if your mind is conditioned to dispense rAsaleela as the dissipation of spiritual energy, it is better that you make attempts to understand your limitations before going near such great works of philosophy’

Saint Thyagaraja in His song “AnuragamulE” in raga “Saraswathi” says.

பக்தியில்லாத (மாந்தரின்_மனத்தில் நல்லறிவு பிறக்காது. மகான் களாகிய தத்துவ ஞானிகள் இதை நன்கு அறிவர்.நிதானமாக உண்ண புகுபவர்களுக்குத திருப்தி ஏற்படுவதைப்போல் (பகவானின் கல்யாண குணங்களை தியானித்து ) சகுண செய்பவர்களுக்கே சுகம் கிடைக்கும்.

Divine wisdom will not blossom in the minds of those devoid of devotion. Enlightened souls are well aware of this. (Translation)

With this background, when there came an opportunity to visit Sri.Narayana Teertha’s birth place, Kaja, I immediately grabbed it, despite the pressure in my office.

I was accompanied by Sri.Shanker, Sri. Kurla Sri. Ramakrishnan, Sri.S.Kunjithapatham, my brother K.Vijayakumar.

Tamil Nadu Express reached 4 AM on 19^th July 2013.   Ashada Ekadasi was the auspicious day and it was one of the 3 Ekadashis which is said to be very important day for Mahavishnu. This is the day where Mahavishnu goes into yoga nidra (deep meditation)

My younger brother, Sri.K.Manikantan, (who could not come) arranged a morning break at  Uttaradhi mutt, a well known mutt founded by Sri.Madhvarcharya and had many branches in Andhrapradesh and all over India..  All the mutts have got the idol named, Moola Rama and Moola Sita (Moola means Original or First).  Madhvarcharya preserved these idols and consecrated at various branches of this Math.  We were really fortunate to have started our journey in Andhra with the blessings of  “Madhvacharya”- Guru

We were given a cordial reception and laid down for couple of hours.  We could not stay there and had to shift to Akshya Hotel before our memorable journey.

It was 338^th Jayanti Celebration at Kaja, a small hamlet, near Magalagiri in Guntur District, situated at 15 kilometers from Vijayawada in Vijayawada-Guntur National Highway.  When we were entering the place, we had a glimpse of a procession of some people carrying a portrait of Sadguru, indirectly welcoming us to his abode.

We were informed on this day Guru pooja, morning worship, sahasranama chanting, vedic renditions and Tarangam singing with the saint’s portrait were conducted. 

We were accorded a warm welcome by Sri.Sampath kumar  He is devoted to the propagation of Tarangams in several places all over INDIA since 1984. Receipient of various awards in AP and TN, he is a well known expert in  in Jati (another way of singing Tarangams in “dancing” style).  He has been to varahoor many times.

We were asked to prostrate before a beautiful portrait of NT and the podium was also decorated by a superlative painting where Lord Krishna looks down NT’s sitting posture.

Sri Kurla Ramakrishnan (KR) was sitting on a chair to enable playing Harmonium.  (Another anugraha, where KR forgot to bring Harmonium and was wondering how to play, he got one in the hall)

We were singing following Tarangams.

Jaya jaya ramAnatha- nattai

Jaya jaya SrinivAsa- kalyani

Brindavana maduna- Brindavani

Prama karunayA- sourashtram

Ehi mudam dEhi-Ananda bairavi
Couple of more kritis.

In between, one rasikA got up and confessed that KR looked like Ramana maharishi.  Each and every song was well received by the audience and at the end of each kriti,  the audience applauded. 

Life teaches so many things. I was taught on that day that Sanskrit kritis were not meant only for Brahmins.  The interest with which rasikas were listening and applauded, we were simply in awe to digest.  We were also informed that those Non-brahmins know singing Tarangams, we were bereft of words to speak. 

On that day, we were also very fortunate  to have blessed by His Holiness Bhagwan Sri Sri Sri Viswayogi Viswamjee Maharaj of Guntur  with flowers and shawl.  We were doubly ecstatic when He listened to our bhajans. 

"Small note on Swamiji"

Swamiji is considered as Lord Dattatreya's Ninth Avathara, Viswambhara who descended, into this world, and into this Universe. The great liberated evolved Soul, Kanchi Paramacharya, Sri Chandrasekhara Saraswathy Swami beheld Sri Viswayogi Viswamjee with awe, wonder, mystifying excitement and looked at the lustrous splendour around Sri Viswayogi Viswamjee. The Swamiji got a big sized Rudraksh rosary and bedecked the neck of Sri Viswamjee with the sacred rudraksh garland with adoration, admiration, affection and with affable love. He called and named Viswamjee as "Mahayogi", the greatest of Yogis. 

While we were singing and enjoying the serene atmosphere, annalakshmi blessed us and were provided a very good food by Veda patashala at Guntur maintained by Sri.Sarada parameshwari Devasthanam of Sri.Sharadha Peetam of Sringeri.  Thanks to Sri.Sampath kumar.

“kamadha kAminamEsham mumuksUnanda mokshatham

Srunvatham gAyathAm bhaktya krishna leela tarangini”

“Which means those who hear or sing Tarangini will be blessed to have health, wealth  and happiness and so on in their life”

Sri.Shanker, in our Group arranged everything and with the language problem, that pilgrimage did not have any issues. Sri.Kurla Ramakrishnan Sir (I had given a separate article about him previously) is another "nadamAdum Sadguru" (walking saint). 

On that day, by singing at his birth place,  we were blessed and the each and every rasikas at khaja  looked like “yatheendras” to us.  I  pray to Sri.Narayana Teertha to shower the blessings to all bhakthas and conclude with the word “Kshemam kuru Gopala santhatham mama”  

Time Management in Valmiki Ramayana

The scene from Ramayana:


After Rama killed Vali, he makes Sugriva the king of Kishkinda and tells him to rest and relax
for the next two months of rainy season and after that help him in finding Sita. Sugriva gets
intoxicated with alcoholic drinks and pleasures of flesh that he forgets his promise to Rama.
After stern reminder by Hanuman, Sugriva sends messengers with orders to assemble the
monkey army in Kishkinda.

Meanwhile Rama sends his brother Lakshmana to warn Sugriva with a clear message that the
doors through which Vali was sent to netherworld are not yet closed. Hearing this, Sugriva
comes to Rama and apologizes for the delay. By then the monkey army arrives and Sugriva was
saved from Rama’s wrath. He divides the army into four squads and orders them to go in search
of Sita in all four directions of Earth setting a deadline of one month.

The squad that goes in the southern direction comes back only after four months but brings the
report on whereabouts of Sita. Hanuman brings the message from Sita that she will not bear to
live more than a month in the sickening situation she is in. The very same day Rama marches to
Lanka with the monkey army.

How the scene maps to the process:

Rama changes the schedule baseline three times in this project of rescuing Sita.
First time he postpones the activity “Send squads in search of Sita” by two months knowing
that not much can be achieved in rainy season. It will sap the energy of the monkey army to
carry the search in rain and it may kill their motivation to fight Ravana’s army later.


When Sugriva delays the search due to negligence and distraction, Rama reprimands the
monkey king, but still forgives him because he has marshaled the army. The baseline is now
moved to middle of fall season.


The monkeys returned only in spring season, but since they had valid reasons for the delay and
also they were successful in their mission, Rama admitted the delay.


But he marches towards Lanka and rescues Sita within the one month deadline that she set for
her rescue. Thus he shows that changes to schedule should be managed with appropriate
control on the dependencies.

Cost Management in Valmeeki Ramayana

Developing an approximation of the costs of the resources needed to complete the project
activities


The scene from Ramayana:
Rama helps Sugriva get his wife and kingdom from Vali and in turn takes help from Sugriva’s
monkey army to rescue Sita. He motivates heroes like Hanuman, Jambavan, Angada and Sugriva
to work for his cause who in turn motivate the army to wage a great war against Ravana and
win the war. Rama protects the army with his might from ruthless ogres like Kumbhakarna and
Indrajit.


At the end of the war, Rama directs Vibhishana to reward the monkey army with gold and
diamonds, which Vibhishana was more than happy to oblige, because Rama made him the king
of Lanka. Again during Rama’s coronation he recognizes the heroes of the war with memorable
mementos.

How the scene maps to the process:

Rama is exiled and in exile he looses his wife. To find her whereabouts and rescue her from a
tyrannical enemy like Ravana, he cannot afford to hire an army of men. He had to work within
the resource and cost constraints.

He befriends Sugriva, a monkey with a few known frailties, but a good character with great
potential, and works with him to complete the project activities. After successful completion,
Rama takes good care of the team that helped him.

In IT these days, many managers fret that they are not able to retain talented resources
ecause the team members abscond from the project and go away for greener pastures

But if the manager can motivate emergent people of potential with challenging work, safeguard them
from risks, and reward and recognize them at the successful completion of projects, be able
to better control attrition and in turn finish projects within estimated cost.

Human Resources Management in Valmeeki Ramayana

4. Human Resources Management - S.Ganapathy Subramanian


Definition of Manage Project team:

Tracking team member performance, providing feedback, resolving issues, and coordinating
changes to enhance project performance

The scene from Ramayana:

After killing Ravana and making Vibhishana the king of Lanka, Rama sends for Sita. When Sita
arrives, he tells her cruelly that he defeated Ravana only to uphold the honor of the family and
he is not interested in her as she has stayed too long away from him. He tells her that she can
freely choose to live with anyone else like Lakshmana, Bharatha or Sugriva. These words
gravely hurt Sita. She enters fire vouching that she shall be protected if she is truly chaste in
her heart. Fire God brings her back alive and gives her to Rama. Rama accepts her
wholeheartedly. The whole world finds what Rama already knew that Sita was pristine pure.
How the scene maps to the process:

This scene is usually misunderstood. But this scene should be seen in conjunction with an
earlier scene. When Rama goes behind a deer that Sita desired, He orders Lakshmana to stay
back and safeguard Sita. Sita was disillusioned to believe that Rama was in danger by Ravana’s
sting operation. She tells Lakshmana to go after Rama. Lakshmana replies that Rama will never
need his protection whereas she does. But suddenly Sita gets into a fit of anger and accuses
Lakshmana that he has come to the forest not to help them but lusting after her and that is
why he is letting Rama die away. She says, “May be Bharatha sent you to kill Rama and get
me.” For a character as spotless as Lakshmana, these were like arrows of fire into his ears that
he leaves. Soon Ravana comes there and abducts Sita.

When Lakshmana reaches Rama, Rama chides him for leaving Sita alone. Lakshmana explains
his action. Rama says, “Still it is a mistake that you disobeyed my order. It is going to lead to
great grief.”

For Rama his team includes both Sita and Lakshmana. He gave Lakshmana feedback on the
same day. Rama wanted to show Sita how it feels if one’s character is assassinated when one is
innocent at heart. So he created the scene, where he disowns Sita and then accepts her again.
Thus he gave feedback to Sita the very next time he met her after she was lost.

In another case, when Rama wanted to accept Vibhishana, Ravana’s brother who seeks his
shelter, into the team, he does not do it unilaterally. He takes the opinion of all the monkey
heroes. Among them, only Hanuman supports the idea of taking Vibhishana into the camp while
five others oppose it. But Rama convinces them that he can protect himself and the monkey
army from any danger and gives shelter to Vibhishana.

Communicat​ion Management in Valmeeki Ramayana

5. Communication Management - by S Ganapathy Subramanian

Definition of Manage Stakeholders:

Managing communications to satisfy the requirements of and resolve issues with project
stakeholders.

The scene from Ramayana:

When Sugriva saw Rama and Lakshmana coming towards his hiding place, he became jittery. He
sent Hanuman to find out who they are. Hanuman talks pleasantly to the brothers and finds out
who they are and why they are wandering in the forest. He makes a judgment call that they
will help Sugriva and Sugriva can return the favor. He takes them to Sugriva and forges
friendship between Rama and Sugriva.

Hanuman goes with the squad that travels in the southern direction, crosses the ocean and
finds Sita in the palace garden of Ravana. Ravana and the rakshasis threaten her life. She was
about to commit suicide. Hanuman tells the story of Rama and gains her attention. He knows
that this is Sita. But he still asks her who she is and why she is crying and listens patiently to
her lament and thus wins her trust. He consoles her with words, “Don’t cry.” He gives her the
signet ring of Rama and repeatedly assures her that Rama will soon come and rescue her.

He meets Ravana and warns him in the name of Rama and Sugriva. But seeing that Ravana is
too arrogant and realizing that terror can be answered only with terror, he causes significant
damage to the rakshasa army and burns down Lanka city to put fear in the heart of Ravana.
On return from Lanka he narrates to his monkey friends all the events that transpired and
motivates them to fight for Rama to rescue Sita.

Hanuman comes back to Rama and conveys the crisis situation Sita is in. He instigates Rama to
march to Lanka right away. He also describes the defense guard and security situation in Lanka
to help Rama strategize his offence.

After Ravana was defeated, Rama asks Hanuman to convey the good news to Sita. Similarly
when approaching Ayodhya in Pushpaka Vimana, Rama stops at a sage’s hermitage. He sends
Hanuman ahead of him to Ayodhya to tell Bharatha that he will arrive the next day.

How the scene maps to the process:

Hanuman is remembered for his prowess to move mountains and cross oceans. But more
significant is his communication skills through which he connected all the stakeholders in this
project and moved the events forward. Significant point to note is that he not only talks
pleasantly and coherently but listens attentively and wins other person’s trust.

T.M.Soundararajan

In my village, Semmangudi, when I was studying in school, we had only radio, a big one which looked like, half the TV. We were restricted to listening nadaswaram or any classical or Sunday movies (oli chittiram in Tamil). TiruvilayAdal, Gowravam, saraswathi sabadham, veerapAndia kattabomman were some of the movies whose dialogues, I still remember because of listening in Radio many times.


Once while tuning the radio, I came across a stubborn voice singing “karpanai enrAlum” on lord MurugA. I was stunned by the beauty of this kriti and rendering. When I came to it was TMS, I fell in love with him instantly.

His passing away on May 25 is an irreparable loss to the music world. Whenever I think of TMS, I always wanted to write top 10 songs or 20 songs. But thinking differently, I select very few songs to analyse why he is the best !

I somehow feel his songs with LR Eswari giving “humming” to the song- the song “Ennirandu padhinAru vayasu” in the Film Annai illam. Though Sivaji looked weird in “suites” which is not the attire for love song, his lip movement and his eyes pouring love on his “love lady” were a class. Muthuraman, another actor looked novice in this song. But what a rendering by TMS ?

kallellAm mAnicka kallAgumA- another beauty form film Alaya mani where LR Eswari’s humming voice added beauty for this entire song. If you listen to 1000 times, u will not feel tired.

Going off from TMS, I somehow fell soulful listening to “humming” coupled song. Whether kAlaiyum nEyE (Then nilavu) in the rAGa hamsanandhi….

Back to TMS, listen to this song “nAn Anayittal” in Enga veetu pillai. One would get strength and brim with courage and started loving MGR, evergreen hero of Tamil Cinema. Even this generation youngsters like many songs of TMS. My daughter who is 14 years loves this song.

Another song which is memorable is “NeeyE enakku enrum” in balE pAndiya. It was set in the raagam sudha dhanyasi. What a rendering by TMS and lip movement by ShivAji. The Shivaji-MR RAdha duo created havoc in that scene.

“mAdhavi ponmayiLal thogai”- in the film iru malargal, another shivaji starrer, set in rAga karaharapriyA was another beauty. This rAgA has not been explored in cinema. TMS carries this superbly.

Who will forget his gowrimanOhari rAgam “pAttum nAnE” in Tiruvilaiyadal. K.V.MahadEvan-kannadAsan-TMS trio created history in this film and even today, you stop and listen even it is played in a road-side shop.

In karNan, there is a group song- in the Ragam-Hindolam, hamsanandi, darbari kannada and at last TMS sings 4 liners – ‘Aayiram karangal” – My goodness, the chroreograph and karNan’s prayer to Lord surya and the rendition is top class.

In duet song- there are two songs- madi meedhu talai vaithu- in Annai illam where shivaji pairs with devikA and the song portrays the intimacy of the couple. The second one is “kumarip pennin” in Enga veetup pillai”. The majestic MGR and her ever green lover sarOja Devi with beautiful eyes. Close your eyes and listen, it was the perfect duet dream song which is lovable even today.

Philosophical song- sad songs- are plenty.

TMS has created a niche for himself. Like PB Srinivas and T.K. Ramamurthy (duo of Viswanathan Ramamurthy) who also passed away recently, his contribution is Immeasurable.

His bhakti to Lord Muruga and his bhakthi songs are invaluable and one has to be lucky to be born in 1960s 1970s to understand this. No TV, No Mobile phones, no Apps. With frequent power cuts and only Radio, we spent golden days listening to good music like TMS and carnatic music of stalwarts.

Present generation is really unfortunate to have missed this.

Thank you TMS avargalE, You have gone to the abode of Lord Muruga to sing “online”. Thanks for enlighten us. Cinema songs can easily be bifurcated into pre-TMS, Post-TMS.

குழந்தைக்கு பெரியவா அருளிய பிரசாதம்!

இரண்டரை வயது வரை நடக்காமலேயே இருந்த ஒரு குழந்தை, மகா பெரியவா ஆசி பெற்று நடக்க ஆரம்பித்த கதை இது.

பிறந்த குழந்தை வாய் திறந்து மழலை மொழி பேசாதா என்பதே தாய் உட்பட அனைவரின் எதிர்பார்ப்பு. ஆனால், குழந்தை பிறந்ததும் தத்தித் தவழ்ந்து நடக்காமலே இருந்தால் எப்படி இருக்கும்? அது எத்தனை பெரிய துயரம்! அனுபவித்துப் பார்த்தவர்களுக்குத்தானே அந்த வலி தெரியும்?!

இரண்டரை வயது வரை நடக்காமலேயே & உட்கார்ந்த இடத்தில் இருந்தபடியே தரையில் தத்தித் தத்தி நகர்ந்துகொண்டிருந்தது அந்தக் குழந்தை. பெயர் சுப்பிரமணியன். நடக்கவேண்டிய வயது வந்த பிறகும் குழந்தை நடக்காமலே இருந்தால் எந்தத் தாய்தான் பரிதவித்துப் போகமாட்டாள்? சுப்பிரமணியனின் நிலையைப் பார்த்த புவனேஸ்வரியும் அப்படித்தான் பரிதவித்துப் போனார்.

அரசுப் பணியில் இருந்த கிருஷ்ணமூர்த்தியும் அவருடைய மனைவியான ராஜமும் பேரனின் இந்த நிலை குறித்து ரொம்பவே கவலைப்பட்டனர். தங்கள் மகள் வயிற்றுப் பேரனான சுப்பிரமணியனுக்கு நேர்ந்த இந்த அவலம் தாத்தா மற்றும் பாட்டியைத் தடுமாற வைத்தது. ‘பேரன் சரியாக வேண்டுமே’ என்பதுதான் அவர்களின் கவலையாக இருந்தது.

‘‘பூர்வ ஜன்ம கர்மாவா இருக்கும். அதனாலதான் அவன் இப்படிப் பொறந்திருக்கான். நிறைய கோயில்களுக்கு அவனைக் கூட்டிட்டுப் போய் பிரார்த்தனை பண்ணு. பரிகாரம் செய்’’ என்று கிருஷ்ணமூர்த்தியிடம் சொன்னார் நண்பர் ஒருவர். அதன்படி பல கோயில்களுக்கும் போய் தெய்வத்தின் சந்நிதிகளில் பிரார்த்தனையையும் வைத்தார்.

மருத்துவத் துறையில் சுப்பிரமணியனை ‘க்யூர்’ செய்ய இப்படி ஒரு டாக்டர் இங்கே இருக்கிறார் என்று எவராவது தகவல் சொன்னால் போதும்… அடுத்த நாளே அப்பாயின்ட்மென்ட் வாங்கி அந்த டாக்டரிடத்தில் இருப்பார் கிருஷ்ணமூர்த்தி. சுப்பிரமணியன் எழுந்து நடக்க வேண்டும் என்பதற்காக சின்ஸியரான இந்தத் தாத்தா பார்க்காத மருத்துவர் இல்லை; செய்யாத சிகிச்சை இல்லை.

மருத்துவர்களாலேயே ‘இதுதான் பிரச்னை’ என்று ஆணித்தரமாக எதையும் எடுத்துச் சொல்ல முடியவில்லை. ஒரு டாக்டர்… அவருக்கு அடுத்து இன்னொரு டாக்டர்… என்று நாட்கள் நகர்ந்தனவே தவிர, நல்ல சிகிச்சை இல்லை; சுப்பிரமணியனின் செயல்பாடுகளிலும் முன்னேற்றம் இல்லை. சிகிச்சையின் பொருட்டு பொருட்செலவும் அதிகமானது.

‘‘அவன் நடக்க மாட்டேங்கிறான்னு அப்படியே விட்டுடாதே… நீ பாட்டுக்கு அவனை நிக்க வெச்சு நடக்கறதுக்கு உண்டான முயற்சிகள்ல தொடர்ந்து ஈடுபட்டுண்டே இரு. ஒரு குறிப்பிட்ட வயசு வரைக்கும் உன் பேரன் இதே நிலையிலயே இருந்துட்டான்னா & அதாவது நடக்காமவே இருந்துட்டான்னா பிற்காலத்துல உம் பாடு இன்னும் சிரமமாகிப் போய்விடும்’’ என்று கிருஷ்ணமூர்த்தியின் வீட்டுக்குப் பக்கத்தில் இருந்த ஒருவர் எச்சரிக்கை என்ற பெயரில் பயமுறுத்தியது வேறு, அவரது குடும்பத்தினரை ஏகத்துக்கும் களேபரப்படுத்திவிட்டது. எனவே, அலுவலக நேரம் தவிர, தான் வீட்டில் இருக்கும் நேரங்களில் பேரன் சுப்பிரமணியனைத் தூக்கி நிற்க வைப்பார் கிருஷ்ணமூர்த்தி. ஆனால், குழந்தையின் இளம் கால்கள் தரையில் நிற்காமல் வளைந்து, மடிந்து தடுமாறும். சட்டென்று பேலன்ஸ் சரிந்து கீழே விழும் பேரனைக் கைத்தாங்கலாக அரவணைத்துக்கொள்வார் கிருஷ்ணமூர்த்தி.

ஒரு நாள் கிருஷ்ணமூர்த்தியின் அலுவலக நண்பர் ஒருவர், ‘‘ஏம்ப்பா கிட்டு… ஒரு நாள் காஞ்சிபுரம் போய் மகா பெரியவாளைப் பாரு. குழந்தைக்கு அவரோட ஆசி கிடைச்சா எல்லாம் சரியா போயிடும். கூட்டிண்டு போய்ப் பாரேன்’’ என்று அனுசரணையாகச் சொன்னார்.

மனைவி ராஜத்திடம் இந்த விஷயத்தைச் சொல்ல… ‘‘கண்டிப்பா போயிட்டு வருவோம். கண்கண்ட அந்த தெய்வத்தோட பார்வை இவன் மேல விழுந்தா, ஒருவேளை எல்லாம் சரியாயிடும்னு தோண்றது’’ என்று மனைவி ராஜமும் தன் பங்குக்குச் சொல்ல… ஒரு நாள் வாடகை காரை அமர்த்திக் கொண்டு காஞ்சிபுரம் கிளம்பினார்கள்.

அது ஒரு கோடை விடுமுறைக் காலம். பள்ளி மற்றும் கல்லூரிகள் விடுமுறை விடப்பட்டு விட்டதால், குடும்பத்தோடு பலரும் காஞ்சி ஸ்ரீமடத்துக்கு வந்திருந்தனர். தங்கள் ஊரில் இருந்து கிட்டத்தட்ட ஒரு பிக்னிக் போல் புறப்பட்டு, காஞ்சிபுரத்தில் உள்ள திருத்தலங்களை எல்லாம் தரிசித்துவிட்டு, அப்படியே ஸ்ரீமடத்துக்கும் பெரியவா தரிசனத்துக்காக வந்திருந்தார்கள்.

காஞ்சி மடமே மனிதத் தலைகளால் நிரம்பியதுபோல் காணப்பட்டது. கூட்டத்தினரிடையே ஒருவாறு ஊர்ந்து, நீந்தி மகா பெரியவா அமர்ந்து அருட்காட்சி தந்துகொண்டிருக்கும் சந்நிதானத்தை அடைந்தனர் கிருஷ்ணமூர்த்தி மற்றும் அவரது குடும்பத்தினர். பேரன் சுப்பிரமணியனைத் தன் இடுப்பில் தூக்கி வைத்திருந்தார் கிருஷ்ணமூர்த்தி. ஏகத்துக்கும் காணப்பட்ட கூட்டம் வேறு சுப்பிரமணியனை ஹிம்சை செய்தது போலும். விடாமல் அழுதுகொண்டே இருந்தான். தாய் புவனேஸ்வரியும் பாட்டி ராஜமும், பெரியவா சந்நிதானத்தைக் காட்டி, ‘‘அங்கே பார், உம்மாச்சித் தாத்தா. அழக்கூடாது. அவரைக் கும்புட்டுக்கோ’’ என்று சொல்லிக்கொண்டே இருந்தனர்.

அன்று மகா பெரியவா மௌனத்தில் இருந்தார். எவரிடத்திலும் எதுவும் பேசவில்லை. முக்கியமான சந்தர்ப்பங்களில் மட்டும் தன் அந்தரங்கக் காரியதரிசிகளிடம் சைகையின் மூலம் சில விஷயங்களைக் கேட்டறிந்தார். மற்றபடி தன் முன் வந்து செல்லும் பக்தர்களின் குறிப்பறிந்து பிரசாதத்தையும் திருக்கரங்களால் ஆசியையும் வழங்கிக்கொண்டிருந்தது அந்தப் பரப்பிரம்மம்.

கூட்டம் வேறு அதிகமாக இருந்ததால், பெரியவா தரிசனம் முடிந்து செல்லும் பக்தர்களை விரைவாக அங்கிருந்து அனுப்பிக் கொண்டிருந்தார்கள் சீடர்கள்.

மகனை மேல்படிப்புக்காக வெளிநாட்டுக்கு அனுப்புவதற்கு முன் ஆசி பெற வந்தவர்கள், கல்லூரி அட்மிஷன் கிடைக்க வேண்டுமே என்கிற பிரார்த்தனையுடன் வந்த பக்தர்கள், திருமணத்துக்கு அழைப்பிதழை அவரது சந்நிதானத்தில் வைத்து அனுக்ரஹம் வேண்டி வந்தவர்கள் என்று திரளான கூட்டம் கொஞ்சமும் கலையாமல் அப்படியே இருப்பதுபோல்தான் பட்டது கிருஷ்ணமூர்த்திக்கு. தரிசனம் முடிந்து பத்துப் பேர் வெளியேறினால், இருபது பேர் வந்து புதிதாகச் சேர்ந்து கொள்கிறார்கள்.

அப்போதுதான் கிருஷ்ணமூர்த்தியின் மனதுக்குப் பட்டது & கூட்டமே இல்லாமல் இருக்கும் ஒரு தினத்தில் வந்து மகா பெரியவாளிடம் இவனைப் பற்றி ஓரிரு வார்த்தைகள் சொல்லி, ஆசியை வேண்டிப் பெற்றிருக்கலாமே என்று! ஆனால், பெரியவாளின் அனுக்ரஹம் எப்படி இருக்கும் என்பது யாருக்குத் தெரியும்?

‘ஜய ஜய சங்கர ஹர ஹர சங்கர’ நாம கோஷத்தை மனதுக்குள் முணுமுணுத்தபடியே ‘கருணை தெய்வத்தின் திருப்பார்வை பேரன் மேல் விழுந்து, அவன் நல்லபடியாக நடக்கவேண்டும்’ என்று பிரார்த்தித்துக்கொண்டே வரிசையில் நடந்து கொண்டிருந்தார் ராஜம். இப்படி ஒரு பிள்ளையைப் பெற்ற புவனேஸ்வரியும் தன் தாயைப் பின்தொடர்ந்து நடந்தார்.

பெரியவாளின் அருகே வந்து நின்றபோது, பரவசப்பட்டுத்தான் போனார் கிருஷ்ணமூர்த்தி. சுப்பிரமணியனைக் கீழே இறக்கித் தரையில் அமர வைத்தார். பிறகு, நமஸ்கரிப்பது போன்ற பாவனையில் அவனையும் குப்புறப் படுக்க வைத்து, தானும் கீழே விழுந்து நமஸ்கரித்தார். இவரைத் தொடர்ந்து ராஜமும் புவனேஸ்வரியும் பெரியவாளை நமஸ்கரித்தனர்.

சுப்பிரமணியன் மீது தீர்க்கமாகத் தன் பார்வையைச் செலுத்தினார் மகா பெரியவா. பிறகு, ‘அவனைத் தூக்கி வெச்சுக்கச் சொல்லு’ என்பதாக ஒரு சிஷ்யனுக்குப் பெரியவா சைகை காண்பிக்க… அவன் கிருஷ்ணமூர்த்தியிடம், ‘‘மாமா… குழந்தையைத் தூக்கி இடுப்புல வெச்சுக்குங்கோ’’ என்றான். அதன்படி பேரனைத் தூக்கித் தன் இடுப்பில் வைத்துக்கொண்டார் கிருஷ்ணமூர்த்தி. இவர்கள் அனைவருக்கும் கல்கண்டு மற்றும் குங்குமப் பிரசாதம் கொடுத்தார் மகா பெரியவா. ஏதோ சொல்லவேண்டும் என்று சுப்பிரமணியனின் நிலையை விவரிப்பதற்காக கிருஷ்ணமூர்த்தி வாயைத் திறக்கவும், பெரியவாளே அவரைக் கையமர்த்தி விட்டார்.

ராஜமும் புவனேஸ்வரியும் கண்களில் நீர் பெருக அந்த மகானின் சந்நிதியில் தங்களின் பிரார்த்தனைகளை வைத்தனர். ‘குழந்தை நடக்கவேண்டும்… குழந்தை நடக்கவேண்டும்’ என்பது மட்டுமே அப்போதைய அவர்களின் கோரிக்கையாக இருந்தது.

‘‘தரிசனம் செஞ்சவா எல்லாம் நகருங்கோ… நகருங்கோ’’ என்று பெரியவாளுக்கு முன்னால் நின்றுகொண்டிருந்த சில சிஷ்யர்கள் குரல் கொடுக்கவும்… மெள்ள நகரலாம் என்று தீர்மானித்துக்கொண்டு ஓரடி எடுத்து வைத்தார் கிருஷ்ணமூர்த்தி. ‘அவாளை சித்த இருக்கச் சொல்லு’ என்பதாகத் தன் சீடன் ஒருவனுக்குப் பெரியவா சைகையால் உத்தரவு பிறப்பிக்க… சட்டென்று நகர்ந்த அவன் கிருஷ்ணமூர்த்தியின் கையைப் பிடித்து, காத்திருக்குமாறு பெரியவா சொன்னதாகச் சொன்னான்.

பெரியவாளுக்கு முன்னால் நெகிழ்ச்சியுடன் காத்திருந்தார் கிருஷ்ணமூர்த்தி. அதற்கு மேல் அவரால் அமைதியாக இருக்க முடியவில்லை. குரல் உடைய… ‘‘திருவையாறு பூர்வீகம். எம் பேரன் இவன். பொறந்து ரெண்டரை வருஷம் ஆச்சு… இன்னும் தரையில் கால் பாவிச்சு நடக்கலை. எத்தனையோ வைத்தியர்கிட்ட போயிட்டேன். காசு செலவானதும் கவலை அதிகமானதும்தான் மிச்சம். பெரியவா கருணை பண்ணணும்…’’ என்றார். கண்களில் இருந்து வழியும் நீரை மேல்துண்டால் துடைத்தார்.

ஒரு புன்னகை பூத்த அந்தப் பரப்பிரம்மம், தன் முன்னால் சற்றுத் தள்ளி வைக்கப்பட்டிருந்த பழத் தட்டை இன்னும் தன் அருகே கொண்டு வருமாறு சீடனிடம் சைகையால் சொன்னார். அவனும் அப்படியே செய்தான். அந்தத் தட்டிலிருந்து ஒரு ரஸ்தாலி வாழைப்பழத்தைத் தன் கையால் எடுத்தார். உரித்துச் சாப்பிடும் பாவனையில் அதன் மேல்தோலை உரித்தார். பாதி வாழைப்பழம் உரிக்கப்பட்ட நிலையில் அது காட்சி அளித்தது. இதை கிருஷ்ணமூர்த்தியின் இடுப்பில் இருந்த சுப்பிரமணியனுக்கு நேராக நீட்டினார் பெரியவா. அதற்கு ஏற்றாற்போல் கிருஷ்ணமூர்த்தியும் கொஞ்சம் நெருங்கி வந்தார். இருந்தாலும், மகா பெரியவா நீட்டிய அந்தப் பழத்தைத் தான் வாங்கி, சுப்பிரமணியனுக்குக் கொடுத்துவிடலாமே என்கிற எண்ணத்துடன் ஒரு சீடன் சட்டென முன்வந்து பெரியவாளிடம் கையை நீட்டினான்.

அப்போது பெரியவாளின் முகத்தைப் பார்க்கணுமே…! ‘தள்ளிப் போ’ என்பதாக அந்தச் சீடனுக்கு உத்தரவுபோல் வலது ஆட்காட்டி விரலை மட்டும் இடமும் வலமும் வேகமாக அசைத்துக் காண்பித்தவர், சுப்பிரமணியனைத் தன் அருகே வந்து அந்த வாழைப்பழத்தை வாங்கிக்கொள்ளுமாறு முக பாவனையால் அழைத்தார். அதற்கேற்றாற்போல் கிருஷ்ணமூர்த்தியும் தன் இடுப்பில் இருந்த சுப்பிரமணியனை இன்னும் கொஞ்சம் அருகே கொண்டுபோனார். தன் கையில் உரித்த நிலையில் இருந்த வாழைப்பழத்தைப் பெரியவா நீட்ட… தன் கையை நீட்டி அதை வாங்கிக்கொண்டான் சுப்பிரமணியன்.

அங்கே கூடி இருந்த பக்தர்கள் அனைவரும் ருசிகரமான இந்தக் காட்சியைப் பார்த்து மெய்சிலிர்த்தனர். வயதான ஒரு மாமி, ‘‘எத்தனையோ குழந்தைகளுக்குப் பெரியவா கல்கண்டு கொடுத்துப் பார்த்திருக்கேன். பழங்களைத் தந்தும் பார்த்திருக்கேன். ஆனா, ஒரு வாழைப்பழத்தை & அதன் தோலை உரிச்சு & பெரியவாளே அந்தக் குழந்தையோட கையில கொடுத்தார்னா… இது அந்தக் குழந்தைக்குப் பெரிய அனுக்ரஹம்’’ என்று பக்கத்தில் யாரிடமோ சொல்லிக்கொண்டிருந்தார்.

சுப்பிரமணியன் தன் கையிலிருந்து வாங்கிய வாழைப்பழத்தை முழுதுமாக அவன் சாப்பிடும் வரை வேறு எந்த பக்தரையும் பார்க்கவில்லை பெரியவா. அவன் சாப்பிட்டு முடித்து, அவர்களை அங்கிருந்து அனுப்பிய பின்னர்தான் மற்ற பக்தர்களுக்குப் பிரசாதம் வழங்க ஆரம்பித்தார் மகா பெரியவா.

ஊருக்கு வந்த கிருஷ்ணமூர்த்தியின் குடும்பத்தினர் பெரிதும் சந்தோஷப்பட்டனர். ‘‘ஏதோ நம் பிரார்த்தனை அந்த மகான் காதுலயே விழுந்துடுத்து போலிருக்கு. நம்மை எல்லாம் நன்னா ஆசிர்வாதம் பண்ணிட்டார். அதுவும், நம்ம சுப்பிரமணிக்குத் தன் கைப்பட வாழைப்பழம் கொடுத்ததை இப்ப நினைச்சுப் பார்த்தாலும் சிலிர்ப்பா இருக்கு’’ என்றார் ராஜம் தன் கணவரிடம்.

‘‘பெரியவா ஆசிர்வாதத்துல அவன் நடக்க ஆரம்பிச்சாலே போதும். வேற எதுவும் வேண்டாம்’’ என்ற கிருஷ்ணமூர்த்தி, அந்த வேளையில் காஞ்சி மகானை நினைத்து, இருந்த இடத்தில் இருந்தே வணங்கினார்.

காஞ்சிபுரத்தில் இருந்து வீட்டுக்கு வந்து சுமார் மூன்று நாட்கள் ஆகி இருக்கும். பணி புரியும் அரசு அலுவலகத்தின் உயர் அதிகாரி ஒருவரிடம் ஏதோ ஒரு பேச்சுவாக்கில் தான் காஞ்சி சென்று வந்ததைப் பற்றிச் சொன்னார் கிருஷ்ணமூர்த்தி. கூடவே, பெரியவாளின் ஆசி குறித்தும் அங்கு தன் பேரனுக்கு வாழைப்பழம் தந்த அனுபவத்தையும் சொன்னார். அப்போது சென்னையில் ஓரிடத்தில் ஒரு பள்ளியைப் பற்றிச் சொல்லி, ‘‘அங்கு உன் பேரனைக் கூட்டிக்கொண்டு போய்ப் பார். எதற்கும் ஒரு வேளை வரவேண்டும். உனக்கு இப்பதான் பெரியவா உத்தரவு கொடுத்திருக்கா போலிருக்கு’’ என்றார்.

அதை அடுத்து, உயர் அதிகாரி சொன்ன அந்தப் பள்ளிக்குப் பேரனைக் கூட்டிப் போனார் கிருஷ்ணமூர்த்தி. சரியாக நான்கே மாதங்களில் சுப்பிரமணியனுக்கு நடக்கக்கூடிய பயிற்சியை அன்போடு சொல்லித் தந்தார்கள். ‘‘பெரியவாளின் பார்வை பட்ட சில மாதங்களிலேயே அவனிடம் நல்ல முன்னேற்றம் தெரிந்தது. பயம் குறைந்தது. தைரியமாக நடக்க ஆரம்பித்தான். இப்ப அவனுக்கு வயசு இருபத்திநாலு. அவன் நடக்கிற நடைக்கு வேற யாருமே ஈடு கொடுக்க முடியாது. அப்படி ஒரு வேகம். அவன் வேகமா நடக்கறதைப் பார்த்தா எனக்கு பெரியவா ஞாபகம்தான் வருது. அந்த தெய்வம்தானே இவனை இப்படி நடக்க வெச்சிருக்கு!’’ என்று நெகிழ்ச்சியுடன் சொல்கிறார்கள் கிருஷ்ணமூர்த்தி தம்பதியர்.

நன்றி : திரு.பி.சுவாமிநாதன் அவர்கள் எழுதிய ‘மகா பெரியவா’